Tikal en Belize

Vanuit San Salvador hebben we een lokale bus richting de grens met Guatemala gepakt. Lokaal betekent dat elke paar 100 meter iemand in de bus stapt en wat probeert te verkopen. Van laders voor mobiele telefoons, tot vers fruit of nootjes. Een prachtig berglandschap ging aan ons voorbij. Aangezien hier normaalgesproken weinig toeristen komen werden we in de wat kleinere plaatsjes goed aangestaard door de kleine kinderen. Een paar 100 meter voor de grens hield ons vervoer op en mochten we met 30 graden volle zon verder lopen. Compleet bezweet eerst uitchecken bij de douane van El Salvador en daarna weer honderden meters lopen. Via een verlate brug kwamen we aan de andere kant in Guatemala en konden we ons daar weer aanmelden. Daar een busje gezocht om verder te reizen. Hier zat echter nog niemand anders in en hij vertrok pas als deze vol zat. Ook konden we alleen met Guatemaleese Quetzal betalen en moesten we dus eerst even wat van onze Amerikaanse dollars (de munteenheid van El Salvador) wisselen. Net voordat we dat deden stopte er een Jeep naast ons die aanbood ons mee te nemen. Oké, waarom niet? Als hij 2 stinkende, zwetende mensen een lift wil geven... Hij had blijkbaar medeleven door de hoeveelheid zweet die we produceerden, want hij vroeg als snel hoe zwaar onze tassen waren. Patrick een man uit San Salvador ging elke week wel naar Guatemala City voor zijn bedrijf in plastic componenten voor badkamers en keukens. Met hem reden we verder langs de bergachtige weg door allerlei dorpjes. Tijdens het rijden vertelde hij ons allerlei interessante verhalen over El Salvador en Guatemala. We konden tussendoor nog net een overstekende hond ontwijken, de tegenligger helaas niet.

In een groot winkelcentrum aan de rand van Gatemala City had hij een afspraak dus daar zette hij ons af en regelde een taxi voor ons. Door de drukke avondspits naar het centrum. Straten afgezet, drukte bij de kerk en een avondmarkt. Het leek wel Koningsdag. De volgende dag een luxe bus met airconditioning naar Rio Dolce genomen. Dit rustige havenstadje staat tijdens het orkaanseizoen te boek als veiligste haven van de Cariben. In de praktijk betekende dit dat allerlei bejaarde zeilers hier voor anker waren gegaan. Wij dus snel door naar een soort van eilandje met onze eigen hut waar we lekker een paar dagen konden relaxen. Toen 2 dagen later de regen kwam wilden we echter wel weer verder. Door verkeerde voorlichting en wat onbetrouwbare mensen hebben we van 9:00 tot 14:30 op een bus zitten wachten. Uiteindelijk hebben we de laatste bus van de dag nog kunnen nemen. Onderweg kwamen we veel bananenbomen, plantages en vrachtauto's van Chiquita, Dole, Del Monte tegen. Bestemming was een mooi schiereilandje genaamd Flores. Dit leek een beetje het Ibiza van Guatemala. Lekkere drukte en een goede feestsfeer. 

De volgende dag stond ons eerste culturele uitstapje op het programma. De Maya ruïnes van Tikal, de toeristische hotspot. Gebouwd van 700 voor Christus tot 900 na Christus en weer opgegraven rond 1850. Voor een toeristische plek was het echter lekker rustig en we hebben prachtig gewandeld door het natuurgebied vol schreeuwende apen en oude tempels. 

Na Tikal was het tijd om door te reizen naar Belize. Een reis die we qua tijd niet goed in konden schatten omdat er geen directe bussen reden en we dus veel verschillende bussen nodig hadden. Sowieso moesten we vroeg weg omdat dat volgens een lokal hero de enige reeële optie was mits we hem wat geld gaven. We startten daardoor om 7:30 met een busje voor 14 mensen. Dit busje zou ons naar een kruising met de weg naar Belize brengen. Het eerste stuk lekker relaxed met 5 man die na een nacht werken weer richting huis gingen. Zodra we echter uit het natuurgebied waren kwamen we langs steeds meer dorpjes met kinderen die naar school wilden. Met 37 man zat het busje toch echt wel vol, dachten we. Maar nee hoor 46 paste ook nog wel. Toen er nog meer mee wilden ging de achterklep open. 4 jongens erin en kleppie dicht, hoppa. Bij de kruising mochten wij ons er als eerste uit wurmen. Door wat te zwaaien naar het eerste busje dat langskwam hadden we al snel de volgende lift te pakken. Op naar Belize! Maar je raadt het al, dit busje zat ook stampens vol. Wij op het opstapje naast de schuifdeur staan, nek buigen, hoofd schuin boven iemand die zat, leuningen vasthouden, schuifdeur dicht en gassen maar. Na een half uurtje gingen er gelukkig mensen uit en konden we zitten. Halverwege tijdens een stop bleken naast onze handbagage in een linnentasje 2 levende kippen te zitten. Aha, vandaar de naam "Chicken bus". Bij de grens weer dezelfde in en uitcheckprocedure. 

In Belize was het echter een heel ander type vervoer en straatbeeld dan wat we in El Salvador en Guatemala gewend waren. We gingen vanaf de grens richting San Ignacio in een typische Amerikaanse schoolbus. Het straatbeeld was veel relaxter en iedereen sprak naast Spaans ook vooral Amerikaans. Daarbij kwamen we naast Latino's nu ook veel Afro Amerikanen en Amish mensen tegen. De reis ging voorspoedig en we haalden Dangriga als eindbestemming. Helaas bleek dit een verschikkelijk vervallen stadje te zijn waar weinig relaxte slaapplekken te vinden waren. Na 1 nacht zijn we daarom snel naar Hopkins gevlucht, een relaxed kustplaatsje wat verder naar het zuiden. Na een paar dagen chillen zijn we verder gegaan om kerst te vieren in Placencia. Tijdens de busreizen komen we het dichtste bij het lokale leven. De buschauffeur blijkt hier bijvoorbeeld allerlei pakjes met vlees voor Kerst te vervoeren van het ene familielid naar de andere. Veel accomodaties en restaurants worden door expats gerund en de supermarkten vrijwel alleen door Aziaten. Placencia is tot nu toe het meest chille plekje van Belize, ondanks de Amerikanen en Canadezen op hun golfkarretjes. We hebben een lekker appartmentje aan de zee maar echt bruin zijn we nog niet.  Dus nu gaan we snel de zon weer in :)